หลายประเทศในเอเชียแปซิฟิกซึ่งรับรองปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนเมื่อ ปี 2491 อาทิ อินเดียและพม่า ได้รับเอกราชไม่นานหลังจากนั้น สำหรับประเทศเหล่านี้ การแสดงเจตจำนงระดับโลกเพื่อส่งเสริมให้เกิด ?ศักดิ์ศรีและสิทธิอย่างเสรีและเท่าเทียม? มีความสำคัญยิ่ง

?อิสรภาพจากความกลัวและความต้องการ? เป็นแรงบันดาลใจสำคัญสำหรับประชาชนในย่านเอเชียแปซิฟิกซึ่งในภายหลังได้ ประกาศเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติ ไม่ว่าจะเป็น ลาว อินโดนีเซีย กัมพูชา หรือฟิจิ

เมื่อมองจากภายนอกแล้ว ?อิสรภาพจากความต้องการ? กลายเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญของเอเชีย และเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่การสร้างพลังทางเศรษฐกิจที่เข้มแข็ง แม้ว่าแต่ละประเทศในเอเชียจะมีระดับการพัฒนาเศรษฐกิจแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่โดยภาพรวมแล้ว เอเชียเป็นภูมิภาคที่มีความมั่งคั่งเพิ่มขึ้นเร็วสุดในโลกนับแต่ปี 2503 เป็นต้นมา เอเชียเป็นที่ตั้งของประเทศซึ่งมีประชากรมากสุดสองแห่งในโลก ได้แก่ จีน 1.3 พันล้านคน และอินเดีย 1.1 พันล้านคน เศรษฐกิจของทั้งสองประเทศก็มีการเติบโตรวดเร็วสุดในโลกเช่นกัน ถึงอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าประชาชนทุกคนจะได้รับประโยชน์ เศรษฐกิจของประเทศเติบโตขึ้นพร้อมกับช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนซึ่งห่าง จากกันมากขึ้น ส่งผลให้ปัญหาการเลือกปฏิบัติรุนแรงขึ้น

ความพยายามส่งเสริมให้คนยากจนในภูมิภาคนี้มีสิทธิด้านเศรษฐกิจ การเมือง และวัฒนธรรมเพิ่มขึ้น ในทำนองเดียวกับการเติบโตทางเศรษฐกิจ ยังไม่ได้รับการตอบสนอง

ความขัดแย้งและความรุนแรงที่ดำเนินอย่างสืบเนื่องจากการต่อสู้ของกลุ่ม ติดอาวุธ ยังเป็นเหตุให้เกิดการละเมิดสิทธิอย่างรุนแรงทั่วทั้งภูมิภาค บั่นทอนความมั่นคงในชีวิตของคนนับล้าน นอกจากกลุ่มผู้อพยพจะไม่ได้รับการแก้ปัญหาอย่างถาวรแล้ว พวกเขานับแสนคนกลายเป็นผู้พลัดถิ่นในประเทศเนื่องจากสงคราม ในขณะเดียวกันกองกำลังในหลายประเทศกลับไม่ได้รับโทษเนื่องจากการละเมิดสิทธิ มนุษยชนของตน ไม่ว่าจะเป็นการทำวิสามัญฆาตกรรม การบังคับให้สูญหาย การทรมานและการปฏิบัติอย่างเลวร้าย ซึ่งเป็นสิ่งที่กระทำโดยอ้างว่าเพื่อ ?ความมั่นคงภายใน? ความไร้เสถียรภาพทางการเมือง และการตอกย้ำอำนาจของทหารซึ่งเกิดขึ้นในช่วงที่มีประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน บั่นทอนสถาบันซึ่งมีหน้าที่สำคัญเพื่อคุ้มครองสิทธิมนุษยชน หรือไม่ก็ขัดขวางการปฏิรูปในหลายประเทศ


ในปีที่เป็นวาระครบรอบปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน หนทางเยียวยาปัญหาการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างมีประสิทธิภาพในหลายประเทศยัง ดูเลือนราง

แม้ในประเทศที่มีระบบกฎหมายตั้งมั่น และรัฐธรรมนูญให้การคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐาน แต่การคุ้มครองสิทธิและการปฏิบัติตามกฎหมายมักถูกบั่นทอนด้วยการแทรกแซงทาง การเมือง ประเทศต่าง ๆ ในเอเชียแปซิฟิกซึ่งให้สัตยาบันรับรองสนธิสัญญาสิทธิมนุษยชนฉบับสำคัญของ องค์การสหประชาชาติ ต่างหลีกเลี่ยงที่จะรับรองพิธีสารเลือกรับ ซึ่งกำหนดกลไกระหว่างประเทศสำหรับการร้องเรียนรายบุคคล หน่วยงานสิทธิมนุษยชนระดับชาติซึ่งในปัจจุบันมีการจัดตั้งขึ้นใน 13 ประเทศ ยังคงประสบปัญหาการทำงานอย่างเป็นกลางและมีประสิทธิภาพในช่วงหลายปีที่ผ่าน มา

เอเชียยังคงเป็นภูมิภาคเดียวในโลกซึ่งไม่มีกฎบัตรสิทธิมนุษยชนที่ครอบ คลุมระดับภูมิภาค อย่างไรก็ตาม ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่ในเดือนพฤศจิกายน 2550 เมื่อผู้นำสมาคมประชาชาติเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ASEAN) 10 ประเทศได้แก่ บรูไน กัมพูชา อินโดนีเซีย ลาว มาเลเซีย พม่า ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ไทย และเวียดนาม ในวาระครบรอบ 40 ปีของการก่อตั้งอาเซียน พวกเขาได้ลงนามในธรรมนูญฉบับแรกซึ่งแสดงถึงเจตจำนงที่จะจัดตั้งองค์กรสิทธิ มนุษยชนระดับภูมิภาคขึ้นมา เวทีหมู่เกาะแปซิฟิกก็เริ่มพูดคุยถึงกลไกในลักษณะใกล้เคียงกัน ทั้งนี้เพื่อส่งเสริมความเป็นเอกภาพและความร่วมมือในภูมิภาคแปซิฟิก

2550 ยังเป็นปีที่มีการตกลงขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับองค์กรสิทธิมนุษยชนแห่งใหม่ของสห ประชาชาติอันได้แก่ คณะมนตรีสิทธิมนุษยชน (Human Rights Council) ซึ่งในปัจจุบันมีประเทศสมาชิกอย่างเช่น บังคลาเทศ จีน อินเดีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น มาเลเซีย ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ เกาหลีใต้ และศรีลังกา แต่ละประเทศต่างแสดงเจตจำนงที่จะเคารพสิทธิมนุษยชน ร่วมมือกับกลไกด้านสิทธิมนุษยชนของสหประชาชาติ จัดตั้งและดูแลให้เกิดกรอบการทำงานด้านสิทธิมนุษยชนที่เข้มแข็งในระดับชาติ และให้สัตยาบันและคุ้มครองการปฏิบัติตามมาตรฐานสากล เราคงต้องดูกันต่อไปว่ากลไกคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนใหม่ที่ว่านี้ โดยเฉพาะกลไกระหว่างประเทศเพื่อการทบทวนตรวจสอบเป็นระยะอย่างต่อเนื่อง (Universal Periodic Review) จะส่งเสริมให้เกิดการตรวจสอบและการสอบสวนอย่างมีประสิทธิภาพ ในกรณีที่ประเทศภาคีสมาชิกไม่ปฏิบัติตามเจตจำนงดังกล่าวหรือไม่ และจะก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสำหรับชีวิตประจำวันของประชาชนในภูมิภาค เอเชียแปซิฟิกอย่างไร

ภาพรวมของปี 2550

การเติบโตทางเศรษฐกิจ โลกาภิวัตน์ และความยากจน

ลักษณะสำคัญในปี 2550 สำหรับภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกได้แก่การเติบโตด้านเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว แม้จะมีสถิติที่น่าพอใจ แต่การเติบโตทางเศรษฐกิจกลับไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ด้านสิทธิมนุษยชน ตัวเลขจากหลายประเทศในภูมิภาคนี้แสดงให้เห็นช่องว่างระหว่างคนจนกับคนรวยที่ เพิ่มขึ้น การกระจายรายได้ที่ไม่เท่าเทียม ส่งผลให้กลุ่มคนที่ได้รับการศึกษา กลุ่มคนที่มีทักษะความรู้และเป็นผู้ที่อยู่ในเมืองได้รับประโยชน์มากกว่า

เศรษฐกิจของจีนขยายตัวถึง 11.4% ซึ่งนับเป็นอัตราการเติบโตสูงสุดตั้งแต่ปี 2537 แต่การเติบโตดังกล่าวเกิดขึ้นพร้อมกับความตึงเครียดด้านสังคม และความยากจนเพิ่มขึ้นในบรรดาประชาชนชนบท รวมทั้งความเสื่อมโทรมด้านสิ่งแวดล้อม แม้จะมีชาวนาออกมาประท้วงแต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งการที่รัฐบาลขับไล่ประชาชน ออกจากพื้นที่เพื่อเปิดทางให้กับโครงการพัฒนาใหม่ ๆ ได้ รวมทั้งการเวนคืนที่ดินในวาระที่จะมีการจัดกีฬาโอลิมปิกที่กรุงปักกิ่งในปี 2551 ที่ประเทศอินเดีย การเติบโตทางเศรษฐกิจเกิดขึ้นพร้อมกับสถานภาพที่ย่ำแย่ลงของคนยากจนและผู้ ด้อยโอกาสกว่า 300 ล้านคน ผลประโยชน์ด้านธุรกิจโดยเฉพาะของบรรษัทข้ามชาติทวีความสำคัญยิ่งกว่าความ ต้องการของคนยากจน ในขณะที่การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติส่งผลให้ประชาชนนับแสนต้องไร้ที่ อยู่อาศัย โดยไม่มีโอกาสกลับไปอยู่ที่เดิมและไม่ได้รับการเยียวยา ที่กัมพูชา มีการขับไล่ประชาชนหลายพันคนออกจากบ้านเนื่องจากการเวนคืนที่ดินอย่างกว้าง ขวางของรัฐบาล

การอพยพทั้งภายในและภายนอกประเทศเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เศรษฐกิจใน ภูมิภาคเติบโตขึ้น แต่ในแต่ละประเทศ การอพยพกลับเป็นปัญหาที่ไม่พึงปรารถนาและถูกละเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้อพยพพิเศษ (ซึ่งเดินทางเข้าประเทศโดยไม่มีเอกสาร) ต้องถูกเลือกปฏิบัติ เผชิญกับความรุนแรงและการละเมิดสิทธิ

ที่ประเทศมาเลเซีย ผู้พลัดถิ่นกว่า 20,000 คนถูกกักขังโดยหน่วยเรลาซึ่งเป็นอาสาสมัครพลเรือนที่รัฐบาลจัดตั้งขึ้นเพื่อ แก้ปัญหาการเข้าเมืองผิดกฎหมาย หน่วยเรลาจะเข้าตรวจค้นตามสถานที่ต่าง ๆ ที่มีคนงานต่างด้าว ผู้อพยพ และผู้ลี้ภัยอาศัยอยู่ ในหลายกรณี มีการทำร้ายประชาชนอย่างรุนแรงหรือกักขังโดยพลการ มีการส่งตัวเข้าไปที่ค่ายกักกันผู้ลี้ภัย ทั้งนี้เพื่อรอส่งตัวกลับประเทศ ซึ่งอาจทำให้พวกเขาต้องรับได้การทรมานและการปฏิบัติอย่างเลวร้าย

ผู้พลัดถิ่นไม่เพียงต้องหวาดกลัวตลอดเวลาต่อการกักขังของเจ้าหน้าที่ แต่พวกเขายังต้องเผชิญการละเมิดทั้งทางกายและใจจากนายจ้าง และมักไม่มีโอกาสจะได้รับประโยชน์และการคุ้มครองในลักษณะที่เท่าเทียมกับคน งานอื่น ๆ ในประเทศ

ในปี 2550 มีผู้พลัดถิ่นประมาณ 5 แสนคนในเกาหลีใต้ ครึ่งหนึ่งเป็นคนงานพลัดถิ่นพิเศษ หลายคนแทบไม่มีโอกาสเปลี่ยนย้ายงาน และไม่มีโอกาสได้รับการเยียวยาอันเนื่องมาจากการเลือกปฏิบัติหรือการละเมิด สิทธิอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นในสถานที่ทำงาน

การสู้รบและการปราบปรามทางการเมือง

ภูมิภาคนี้ยังเป็นพื้นที่สำคัญสำหรับ ?สงครามปราบปรามการก่อการร้าย? ระดับโลกซึ่งนำโดยสหรัฐฯ และมีอิทธิพลต่อการสู้รบ การแข่งขันและช่วงชิงอำนาจของกองกำลังในระดับประเทศและระดับภูมิภาค การสู้รบอย่างยืดเยื้อระหว่างกองกำลังรัฐบาลและกลุ่มติดอาวุธในอัฟกานิสถาน และปากีสถาน ยังเป็นเหตุให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายของพลเรือนจำนวนมาก และการละเมิดสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน ความขัดแย้งเหล่านี้มีอิทธิพลสำคัญต่อภูมิทัศน์การเมือง เนื่องจากกองกำลังนานาชาติและพันธมิตรขององค์การนาโต้ ซึ่งสนับสนุนรัฐบาลอัฟกานิสถานและกองกำลังพันธมิตรสากลที่นำโดยสหรัฐฯ ยังคงกดดันให้ปากีสถานผลักดัน ?สงครามปราบปรามการก่อการร้าย? ที่รุนแรงต่อไป

ผู้พลัดถิ่น 10 คนที่ถูกกักขังเพื่อรอการส่งกลับถูกสังหาร อีก 17 คนได้รับบาดเจ็บเมื่อเกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ศูนย์กักกันเยโอซูในเกาหลีใต้ เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ญาติของผู้เสียชีวิตจากเหตุเพลิงไหม้ได้รับค่าชดเชย ผู้ถูกกักขังคนอื่นที่รอดชีวิตถูกส่งตัวกลับทันทีไปยังประเทศเดิมของตน หลายคนไม่ได้รับการชดเชยและไม่สามารถเรียกร้องค่าจ้างที่ยังไม่ได้รับได้

ที่อัฟกานิสถาน สงครามความขัดแย้งระหว่างกองกำลังฝ่ายต่อต้านและกองกำลังฝ่ายรัฐบาลที่ได้ รับการหนุนหลังจากนานาชาติเข้มข้นขึ้น มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 6,500 คนจากความรุนแรง โดยสองในสามเป็นพลเรือน ฝ่ายต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสงครามมีส่วนร่วมต่อการละเมิดสิทธิมนุษยชน กลุ่มติดอาวุธโดยเฉพาะกลุ่มฏอลีบันมุ่งโจมตีเป้าหมายที่เป็นพลเรือน สังหารผู้ที่เชื่อว่าให้ความร่วมมือกับรัฐบาลอัฟกานิสถานหรือกองกำลังนานา ชาติ ในเวลาเดียวกัน กองกำลังนานาชาติก็สังหารพลเรือนหลายร้อยคนในปฏิบัติการตอบโต้และการทิ้ง ระเบิดทางอากาศ กองกำลังรัฐบาลอัฟกานิสถานก็มีส่วนร่วมในการกระทำที่ทำให้พลเรือนจำนวนมาก เสียชีวิต

ปากีสถานแสดงความกระตือรือร้นที่จะเป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรใน ?สงครามปราบปรามการก่อการร้าย? ทั้ง ๆ ที่ประเทศตนเองอ่อนแออยู่แล้ว และต้องประสบกับปัญหาทางการเมืองอย่างรุนแรงในเดือนพฤศจิกายน เมื่อประธานาธิบดีเปอร์เวซ มูชาราฟประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินและฉีกรัฐธรรมนูญทิ้ง อันเป็นเหตุให้ศาลฎีกาไต่สวนคุณสมบัติการสมัครเข้าแข่งขันเพื่อเป็น ประธานาธิบดีในระหว่างดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารบกของเขา ซึ่งส่งผลให้มีการถอดถอนผู้พิพากษาประมาณ 50 คนจากศาลฎีกา การปราบปรามในเวลาต่อมาส่งผลกระทบต่อเสรีภาพในการแสดงความเห็นและการเคลื่อน ไหว มีการจับกุมคุมขังทนายความ ผู้สื่อข่าว และนักสิทธิมนุษยชนหลายพันคนโดยพลการ มีการกำหนดการเลือกตั้งในเดือนมกราคม 2551 และอดีตนายกรัฐมนตรีเบนาซีร์ ภุตโต และนาวาซ ชารีฟ ก็เดินทางกลับจากการลี้ภัยในต่างประเทศในช่วงสิ้นปี และประกาศจะลงแข่งขันชิงตำแหน่งประธานาธิบดี แต่กระบวนการเหล่านี้ก็เต็มไปด้วยความรุนแรงตั้งแต่เริ่มต้น และส่งผลให้เกิดการสังหารนางเบนาซีร์ ภุตโต ในเดือนธันวาคม

ความรุนแรง ความไร้เสถียรภาพ และการปราบปรามทางการเมืองเกิดมาขึ้นพร้อม ๆ กับการควบคุมเสรีภาพในการแสดงความเห็นในหลายประเทศในภูมิภาคนี้ นักสิทธิมนุษยชนและคนอื่น ๆ ที่พยายามใช้สันติวิธีเพื่อปกป้องสิทธิต้องเผชิญกับการละเมิดสิทธิหลายรูป แบบ ไม่ว่าจะเป็นการลักพาตัวและการบังคับให้สูญหาย การคุมขังโดยพลการ การทรมานและการปฏิบัติอย่างเลวร้ายที่เกิดขึ้นอย่างแพร่หลายทั่วทั้งภูมิภาค และผู้กระทำผิดมักได้รับการงดเว้นโทษ

ในเดือนสิงหาคม เกิดการประท้วงครั้งใหญ่ในพม่าอันเนื่องมาจากนโยบายเศรษฐกิจและการเมืองของ รัฐบาล ประชาชนอย่างน้อย 31 คนหรือน่าจะมากกว่า 100 คนถูกสังหารในระหว่างการปราบปราม และเชื่อว่าประชาชนจำนวนใกล้เคียงกันตกเป็นเหยื่อการบังคับให้สูญหาย แม้ว่าประชาคมนานาชาติจะตอบสนองในเรื่องนี้เป็นอย่างดีในเบื้องต้น แต่เสียงเรียกร้องก็แผ่วไปช่วงปลายปี ยังคงมีการจับกุมคุมขังและตัดสินลงโทษนักโทษการเมืองต่อไปจนถึงสิ้นปี แม้ว่ารัฐบาลพม่าจะให้คำมั่นสัญญากับองค์การสหประชาชาติ และแม้จะอ้างว่าประเทศกลับเข้าสู่ ?ภาวะปรกติ? แล้ว

การบังคับให้สูญหาย วิสามัญฆาตกรรม การจับกุมและทรมานโดยพลการ ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและรุนแรงยิ่งขึ้น ในท่ามกลางการสู้รบของกองกำลังฝ่ายรัฐบาลศรีลังกากับกลุ่มติดอาวุธอันได้แก่ กลุ่มพยัคฆ์ทมิฬอีแลม (LTTE) ทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งโจมตีใส่พลเรือน ในขณะที่กลุ่มพยัคฆ์ทมิฬอีแลมมุ่งโจมตีพลเรือนโดยไม่เลือกหน้า การบังคับให้สูญหายยังเป็นยุทธศาสตร์สำคัญของฝ่ายรัฐบาลเพื่อต่อต้านกอง กำลังฝ่ายตรงข้าม มีรายงานบ่อยครั้งว่าเจ้าหน้าที่หรือกลุ่มติดอาวุธเป็นผู้กระทำหรือมีส่วน ร่วมในการบังคับให้สูญหาย พลเรือนหลายแสนคนกลายเป็นผู้พลัดถิ่นในประเทศ โดยเฉพาะในภาคเหนือในขณะที่ความขัดแย้งขยายวงขึ้น ในขณะที่ความเกลียดชังเพิ่มขึ้น การยอมรับความเห็นที่แตกต่างมีน้อยลง เป็นเหตุให้มีการโจมตี ลักพาตัว และสังหารผู้สื่อข่าวโดยเฉพาะผู้สื่อข่าวที่มีความสัมพันธ์กับสื่อมวลชนของ กลุ่มชาวทมิฬ แม้จะมีหลักฐานชัดเจน แต่หน่วยงานของรัฐก็ไม่ดำเนินการสอบสวนหรือฟ้องร้องคดีอย่างจริงจังกับผู้ ที่รับผิดชอบต่อวิสามัญฆาตกรรม

ที่บังคลาเทศ การประกาศภาวะฉุกเฉินอย่างยืดเยื้อ ส่งผลกระทบต่อเสรีภาพในการแสดงความเห็นและการรวมตัว รวมทั้งกระบวนการด้านกฎหมายที่เป็นธรรม มีรายงานว่าการประกาศภาวะฉุกเฉินซึ่งให้อำนาจอย่างกว้างขวางต่อหน่วยงานของ รัฐ ส่งผลให้มีการจับกุมประชาชนหลายแสนคน มีการคุกคาม ข่มขู่ และตั้งข้อหาเท็จต่อผู้พิทักษ์สิทธิมนุษยชนและผู้สื่อข่าว หน่วยงานของรัฐเป็นผู้มีส่วนรับผิดชอบต่อการสังหารประชาชนมากกว่า 100 คนที่ถูกกักขัง โดยไม่มีเจ้าหน้าที่แม้แต่คนเดียวที่ต้องรับผิดชอบต่อความตายที่เกิดขึ้น

โทษประหาร

แม้จะมีเสียงต่อต้านเพิ่มขึ้นในระดับโลก แต่โทษประหารยังเกิดขึ้นทั่วภูมิภาค ที่อัฟกานิสถาน มีการยิงสังหารนักโทษ 15 คนซึ่งนับเป็นการประหารครั้งแรกในรอบสามปี และยังมีนักโทษในแดนประหารอีกประมาณ 70 -110 คน ปากีสถานยังคงส่งเสริมโทษประหารต่อไป มีการเพิ่มโทษประหารเข้าไปในข้อหาต่าง ๆ มากขึ้น และในปี 2550 มีการประหารนักโทษมากกว่า 100 คน

การปิดบังข้อมูลเกี่ยวกับโทษประหารเป็นความลับยังเป็นข้อกังวลสำคัญ สำหรับหลายประเทศในเอเชียแปซิฟิก ข้อมูลเกี่ยวกับโทษประหารในจีนยังคงมีสถานะเป็นความลับของประเทศ และแม้ว่าการที่ศาลสูงสุดของประชาชนได้นำบทบัญญัติที่ให้อำนาจศาลในการทบทวน คำสั่งทุกคดีกลับมาใช้ แต่ก็ยังมีการนำโทษประหารมาใช้อย่างกว้างขวางต่อไป ในปี 2550 มีการประหารนักโทษอย่างน้อย 470 คน แม้ว่าตัวเลขจริงน่าจะสูงกว่านี้มาก

ยังคงมีการใช้โทษประหารอย่างกว้างขวางในภูมิภาคนี้ ทั้งคดีฆาตกรรมและคดีที่ไม่รุนแรงอื่น ๆ อย่างเช่น คดียาเสพติด การฉ้อราษฎร์บังหลวง หรืออาชญากรรมเศรษฐกิจอื่น ๆ ที่เกาหลีเหนือ ผู้ที่ถูกประหารด้วยการแขวนคอหรือถูกยิงมีทั้งที่เป็นนักโทษการเมือง และผู้ก่ออาชญากรรมเศรษฐกิจ

เครือข่ายต่อต้านโทษประหารแห่งเอเชีย (Anti-Death Penalty Asia Network: ADPAN) แสดงความกังวลว่าประชาชนมากขึ้นในภูมิภาคนี้ได้รับโทษประหาร เนื่องมาจากความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดมากยิ่งกว่าคดีอื่น ๆ ในเดือนกุมภาพันธ์ ทนายความชาวอินโดนีเซียกลุ่มหนึ่งซึ่งรับว่าความให้กับจำเลยห้าคนที่ได้รับ โทษประหาร เนื่องมาจากความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พยายามอุทธรณ์คำสั่งลงโทษ โดยแย้งว่ากฎหมายยาเสพติดของอินโดนีเซียขัดแย้งกับ ?สิทธิที่จะมีชีวิต? ตามรัฐธรรมนูญของประเทศ แต่ศาลได้ปฏิเสธไม่รับคำอุทธรณ์ดังกล่าวในเดือนตุลาคม ที่เวียดนาม มีคำสั่งลงโทษประหารผู้กระทำผิดในคดียาเสพติดอย่างน้อย 83 คน